Togetherness

Ik zit 2e klas op weg naar Amsterdam. Het is koud buiten en het sneeuwt. De NS laat minder treinen rijden, en dus rijden er vooral stoptreinen. Zo is het een lange reis van de Veluwe naar Amsterdam. Veel stoppen en overstappen. Het laatste stukje is niet druk. In de coupé naast mij, zitten twee meisjes. Jonge dames. Ik schat ze 16-17. Ze hebben het leuk samen. Lachen veel en naar elkaar. Dan zegt de langste, zullen we een keer een hele dag met de trein gaan reizen? En dan af en toe uitstappen? Het is serieus bedoeld. De andere, de iets kleinere, vindt het een goed idee. Ze werken het niet uit. Maar het klonk zo gemeend en ongekunsteld dat ik moest glimlachen. Vriendinnen met een natuurlijke manier van met elkaar omgaan.
We naderen Diemen. Bij Weesp vraagt het kleinere meisje aan haar vriendin of ze mee gaat. “Ik woon niet in Diemen” zegt het lange meisje. Waarop, voor mij volstrekt onverwacht, het kleinere meisje zegt “dat doet me zo’n pijn, als je dat zegt”. Ook nu weer raak ik vertederd. Zo lief en niet verwijtend komt dit er uit. Ze steken samen een lollie in hun mond. En als het Diemen-meisje op haar bestemming aankomt, zegt de ander nog “kijk je uit met uitstappen, dat je niet valt met dat ding in je mond”.

Over satoriwoman

Zijnsgeorienteerd psycholoog met belangstelling voor dzogchen en advaita. "today is a gift, that is why it's called the present"
Dit bericht werd geplaatst in Observaties. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.